Een strategie is nog geen idee.

Een van de eerste dingen die ik altijd lees in de Engelse Campaign is de rubriek van reclame-nestor Jeremy Bullmore, waarin hij scherp antwoord geeft op allerlei zinnige en onzinnige vragen uit hetreclamewereldje: Ask Jeremy.

In een van zijn mooiste uitspraken velt hij zijn oordeel over strategen.
“They come in two kinds. Clarifiers and obfuscaters” Verhelderaars en vertroebelaars. Zij die op intelligente wijze licht in de duisternis scheppen en degenen die alles vakkundig moeilijker maken dan het is.
Terwijl eenvoud toch het kenmerk van het ware is.

Ik breng dit ter berde omdat de reclame anno nu in het geheel geen gebrek heeft aan woest aantrekkelijke theorieën, maar wel aan succesvolle praktijken. Het lijkt soms of de rituelen meer tellen dan de resultaten.
En zo kom ik op nog een zeer recente uitspraak van Bullmore:” Famous advertising was already viral before the invention of viral marketing.”

Je zou kunnen zeggen dat mond op mond reclame nu muis tot muis reclame is. Of phone to phone of tweet to tweet. Wat je er nog steeds voor nodig hebt is een goed centraal idee. Een brainwave zeg maar. En die komt niet uit te lange vergaderingen met te lange presentaties met teveel mensen. Die vaak resulteren in vuistdikke “positioneringsdocumenten” waar vooral ongebreideld veel do’s, don’ts, overwegingenen randvoorwaarden in staan maar nog geen spoor van een idee.

En daarmee bedoel ik geen geinig interactiefje of een vernuftig viraltje.
Maar zo’n idee waar een merk op kan varen. Als het goed is zelfs jaren. Zo’n idee dus waar een creatieve strateeg voor de input zorgde en een strategische creatief voor de output.