Vertrouwen.

Ik haal het weliswaar uit twee verschillende bronnen maar toch is het opmerkelijk. In een recent dagbladartikel scoorden reclamemakers nog onder verzekeringstussenpersonen als het gaat over het spreken van de waarheid:8%. En in de Edelman Trust Barometer, zo las ik op Adfo online, scoort het bedrijfsleven met 65% wel lager dan voorheen, maar dus beduidend beter dan de reclamemakers met hun 8%.

Dat zou betekenen dat reclames vaker liegen dan de opdrachtgevers willen. En dat lijkt me stug. Tenzij het zo zou zijn dat de marketing-communicatieafdeling meer leugens verkoopt dan het bedrijf eigenlijk wil. En dat lijkt me ook weer niet waarschijnlijk.
 
Wat ik wel weet is dat de waarheid in de reclame steeds verder te zoeken is en daarmee weer in het dal kruipt waar het in de jaren zestig/zeventig, onder druk van de maatschappijkritiek , uit kroop. Reclamebureau DDB leerde het vak dat intelligent en creatief omgaan met de waarheid beter werkte dan de schaamteloze misleiding uit de jaren 50, door Vance Packard opgetekend in: “The Hidden Persuaders”.
 
Inmiddels zijn we weer bijna terug bij af. Met navenante gevolgen voor de reputatie van het vak. Op zulke momenten moet ik altijd denken aan een bedrijfsbezetting door het personeel bij Honig, ja ook vorige eeuw. Toen die het journaal haalde hielden de fabrieksarbeiders gauw een pak macaroni voor de camera en riepen in koor: “Wel blijven kopen hoor” Want wat heb je aan arbeiderszelf-bestuur zonder omzet?
 
Het onder de aandacht brengen van producten, diensten en zelfs ideeën is van alle tijden. En daar is niets mis mee. Maar het zou wel goed zijn om, wanneer we de mond vol hebben van maatschappelijk verantwoord ondernemen de daad bij dat woord te voegen en dus ook verantwoorder te communiceren.
 
Dat vraagt echter niet alleen om reclamemakers die dat doen, maar ook om opdrachtgevers die dat op prijs stellen.Ook dat zou ‘winst’ opleveren. Omdat het bedrijfsleven daarmee zijn voorsprong qua betrouwbaarheid (65%) op de overheid (48%) kan blijven behouden.